Berichtje van Roeland uit Italië

My swamp, therapie, constipatie en de rug,

(muziektip: Jeugd van tegenwoordig, “Sterrenstof”

Een nieuwe plaats om toe te voegen aan de “been there, done that”-lijst. Sabaudia, Italie. Iets ten zuiden van Rome. Het gebied heeft wel iets weg van grote delen van Nederland vroeger als oorspronkelijk moerasgebied. Het droogleggen van de Pontine-moerassen is een van de zaken die Mussolini in zijn fascistische wijsheid in gang gezet heeft. Flink omslachtig, een beetje rond dezelfde tijd dat de Bosbaan handmatig gegraven werd en misschien wel als eenzelfde soort bezigheidstherapie.

Die therapie is aan ons niet besteed. Dagen worden weer eens als vanouds gevuld met opstaan, eten, trainen, eten, slapen, trainen, eten, in coma vallen en dan weer van voren af aan. Gisteren stond wel een mooi middagje vrij. De extra “techniek-outing” na onze 24km ochtendtraining telt dan dus heus niet mee als middagtraining aangezien we die nog net voor de lunch er tussen konden smokkelen…. Gossie, wat een boefjes zijn we toch. Wel nieuw: een psycholoog die mee was tijdens het technieken. Perfecte gelegenheid om jezelf even als een complete idioot te gaan gedragen. (heel stil: “elkaar verrot schelden, na, nu”……..

We zitten in kleine appartementjes in een soort van bunker aan het strand. Je hoort constant het breken en rollen van de golven. Heel pittoresk. We kunnen de zon zien zakken in de zee wat de aandacht toch een paar minuutjes van je vermoeide poten afhoudt. 

Het Italiaanse temperament heb ik altijd wel kunnen waarderen. Gisteren zat ik in de lobby even op skype (best invention EVER ….. In the history……or the world), slaat de ene Ito de bril van een andere Ito zo, BAM, van z’nne bakkes. Die gast kon meppen JONGUH! Als ze net zo eten als wij begrijp ook waarom die ventjes zo geïrriteerd doen. Het moet ook niet fijn zijn om, met de gebrekkige hoeveelheid vezels die ze binnen krijgen als gevolg van compleet aan puin gekookte groentes en witbrood, je hele leven geconstipeerd rond te lopen. Je dacht zeker dat die olijfolie hen om de smaak te doen was. Net als altijd in zo’n situatie heb ik de all-bran-vezeljetsers-voor-in-yoghurt weer aangeschaft. Alsof je een een houten tafelpoot aant knagen bent, wat trouwens niet eens zo ver van de waarheid te hoeft te zijn, wanneer je in cornflakes (“rijk aan ijzer” metallisch Fe te vinden is.

Het roeien gaat goed. We zijn stevig aan de weg aant timmeren. Het plan is om veel trainingen met de zware mannen te combineren zoals we eergisteren. Lekker beuken laag tempo 18-20-22-20. De hoge heren coaches waren er bij en dan wil je wel als een plaatje roeien natuurlijk maar toen we er bij het eerste afstandje er constant net achter lagen moest om ‘m d’r veur te peunen “de rug” toch echt even van stal gehaald worden. Voor de roeiers wiens rug ik er nog nooit mee heb mogen slopen: met “de rug” probeer ik niet zozeer de boot harder te laten gaan. Het is meer dat ik de aarde, door dusdanig hard te hengsten, wat extra hoeksnelheid probeer mee te geven. (muziektip: Slipknot “Sic” op ongeveer 0:20….here comes the pain) Meteorologen: weest niet ongerust, we hebben 2x4km naar het zuiden en 2x4km naar het noorden gedaan.

Hele grove fouten gaan er steeds meer uit (“de rug” is geen fout, het is soms een noodzakelijk kwaad) en een van de speerpunten is nu dan ook om onder alle omstandigheden goede halen neer te kunnen zetten. Toen vandaag zo’n geconstipeerde rakker met z’n motorbootje voor ons ging varen hebben we dit dan ook gelijk gebruikt als goeie oefening. Door die klotegolven werden de halen ongeveer 60% effectief. Daar moeten we 70%, 80%, 99% van maken. Yes we can.

Dikke kus uit Sabaudia,

Roeland

Reacties