Sjouwbaudia 2, Return of the chickenwings

(muziektip: “the opposites” – Slaap)

Een nieuwe frisse wind waait door roeiend Nederland. Antonio Maurogiovanni, (mogelijkheden voor bijnamen vliegen al over en weer maar onzekerheid over het Ito-Ozzy gevoel voor humor en het zwaard van Damocles genaamd selecties weerhoudt ons ervan een consensus te bereiken). Voor mij is wel al een ding duidelijk geworden: de samenwerking heeft de potentie erg goede resultaten af te leveren.

Het eerste trainingskamp, ik weet het nog goed. Het kabbelende water, de fluitende vogels…. Zo’n “Sneeuwwitje staat op” gevoel. En nu…. Eigenlijk alleen de zure appel blijft over. Wat gebeurt er eigenlijk wanneer je door de zure appel heen bijt? Het is nou niet een Skittle, hard van buiten zacht van binnen. Nee, het trainingsschema van de tweede week is ook al doorgestuurd. Nadat we door onze zure appel heen gebeten hebben hou je nog steeds een zure appel over, met een zure hap eruit, en dat zuur mag dan weer via onze benen de oren uitspuiten. Domme uitspraak eigenlijk, toch? Deze week is wel al anders. Natuurlijk blijft het zwaar maar de ellendigheid lijkt wel wat minder. Zou het gewenning zijn aan die eerste zure hap?

De eerste week begon lekker, met een “nice aerobic run, 12 kilometers”. De ronde bleek wat ellendiger, in de stromende regen een halve marathon afgelegd (zonder gelul, zie je me lachen?). En dat dan op een manier die me terug deed denken aan het practicum op Civiele Techniek waarbij door onder andere stootproeven de Penetratie Index van bitumen wordt berekend.

Ook fijn was de dag dat we ’s ochtends begonnen met 30 minuutjes hardlopen, gelijk gevolgd door 24km roeien, kort aangesloten met een krachttraining. En toen gingen we om half 1 naar de lunch. En toen ging bij iedereen het lichtje uit. En toen mochten we s’ middags nog ’s roeien. Technisch. En niet van dat laffe sandwich-coachen, nee VOL er op. En dan wordt de filmcamera ook nog erbij gepakt….

We doen redelijk wat aan video maken en bekijken. En al meerdere malen heb ik me er aan geërgerd dat er werd gefilmd op het moment dat we gebroken in de boot zaten en het net kut gaat. Zie je je foute roeien weer terug komen…. Maar, is dat niet juist het punt? Moeten we onszelf niet eerst in de vernieling roeien om daarbij net de ellende uit de techniek te kunnen vissen? Is er dan toch iets wanneer door de zure appel heen gebeten wordt? Moeten we niet door onze zure appel heen bijten om uiteindelijk uit te kunnen komen bij de kern?

Ik heb het idee dat we hard aan de weg aan het timmeren zijn. We maken flinke stappen, we gaan heel hard achteruit (ik neem het adtje wel) en heb vooralsnog vertrouwen dat we als ploeg bezig zijn een nog stevigere basis te bouwen, hoe ellendig het af en toe ook mag voelen. Alhoewel voor mij dat harde beunen trouwens helemaal niet nodig is. Ik heb geen vermoeidheid nodig om kut te roeien.

 

Dikke zoen uit Sabaudia,

Roeland

 

Reacties