Amstelbeker

De Amstelbeker; Henley van het naseizoen. De verenigingen graven hun talent weer uit de stapel bier plastics die zich hebben opgehoopt tijdens de zomer. De start van het seizoen wordt ingeluid door het gekreun en het geknars van de oude achten die het Delftse water overvliegen.

Ook dit jaar werden de eerste halen gemaakt in de acht en als enige lichte roeier mocht ik het power-house voorslaan. Nu is het roeien in een zware acht altijd wennen. Zeker als je voor het laatst in een soepele LSB2x in tempo 45+ de baan over vloog zijn de verschillen wel duidelijk. Om te beginnen heb je een paal te weinig in je handen, en heb je op eens wel heel veel vriendjes in de boot zitten. En zodra je door hebt dat je aan het eind van de haal best even stil kunt zitten merk je toch dat je in je eentje die boot écht niet opeens sneller kan laten gaan. In zo’n acht, daar doe je het pas samen. Zo vliegen de kilometers je om de oren en voor je het weet ben je aan het oproeien voor de timetrials.

Zoals sommigen zich vast herinnneren, was het hier waar we vorig jaar net onze directe finale ontliepen. Waarna wij na de tweede ronde al naar huis mochten. Na een wat haastige time trial waren we nog niet uit de gevarenzone, maar er was niemand die had uitgevaren. Dus konden we ons klaarmaken voor de boord-aan-boord strijd die nog komen ging.

Tijdens een korte pauze op RIC, terwijl we de kokhals-neigingen van Maartens methaangassen tegen gingen, hoorden we onze eerste tegenstande: Triton! Net als ons een mengeling van ouderejaars, jongerejaars, zwaar en licht. Met een net iets snellere tijd in de voorronde gingen wij volle kracht van start en met een bootlengte weg na 500m roeiden we de race lekker rommelig uit. Nu al verder dan vorig jaar!

De tijd voor wat rust was aangebroken. Een lange stoet sloepjes had zich in de tussentijd opgehoopt aan de weerszijden van het strijdtoneel en moest doorgelaten worden. Een uur lange survival tocht op skøll volgde waarbij er koffie werd gezet met blote handen en een waterkoker. Met nieuwe energie was de tijd aangebroken om de kwartfinale te varen. In deze ronde mengde de drie tijdsnelste uit de time trail zich ook in de strijd. Bij het oplijnen werd er gezegd, ieder het poppetje pakken van de andere boot op zijn eigen plek. Omroeper: ‘Proteus, u bent geloot tegen Okeanos!’. Pittig sterke tegenstander, ieder zijn eigen poppetje. Als jullie de rest doen pak ik Roel wel! Het startsein werd gegeven en met een bliksemsnelle start lagen we na 150m nog gelijk! Maarja, dan voel je net iets later het effect van een race extra en een schrijnend gebrek aan biceps met aders. Met een snelle blik naar rechts zie je 9 paar biceps in de okeanos boot strak aangespannen rustig een beetje naar achter schuiven en als dan ook het kontje van de tegenstander uit het blikveld verdwijnt voel je de stervende zwaan aan gaan. Het resultaat van de dag zou hier eindigen. Uiteindelijk moeten we het de jongens van volgend jaar ook niet onmogelijk maken om iets te verbeteren! Al met al een leuke ervaring.

De grote les: Achten is zwaar, zware achten is nog zwaarder en bij skøll kunnen ze geen koffie zetten.

Groetjes Bart

De volgende keer gaan we dieper in op de dynamische weerstandkrachten van de niggerflip met als vergelijking de helicopterman. Deze man komt na de koffie en eiwitshake een gastlezing geven over gedrag in het krachthok

Reacties