Klein Duimpje gaat op reis

Er was eens een ploeg genaamd Klein Duimpje. Door de fransoos in deze ploeg ook wel ‘’Petit Pussy’’ genoemd. Na vele verhalen met gezwollen vingers, avonturen met (cookie)monsters en grote internationale spanningen binnen de ploeg, was het afgelopen weekend tijd voor het grootste avontuur tot nu toe.


Al lang van tevoren kwam het idee naar voren om, zoals men zegt als hun outfit duurder is dan ie eruit ziet, ‘’voor de fat’’ een wedstrijd ergens in het buitenland te starten. Dat gaat natuurlijk niet zomaar. Zoals de EUC-acht die lief aan vrienden en familie om geld vraagt, waar vooral de Delftse trekjes zorgen dat bedragen steeds hoger (naar de mooie ronde getallen) oplopen, moest Klein Duimpje ook aan geld komen. Gelukkig was het woord over deze ploeg al ver de thames opgedrongen, en dankzij het Marriott hotel bij Heath-row was er een luxe slaapplek (+ontbijt) beschikbaar!

Vol lage verwachtingen (Klein Duimpje moest immers starten in het zware veld) kwam de ploeg vrijdagavond naar Dorney Lake om daar een oefenbaantje te roeien. ‘’But my dear coach, it is absolutely impossible for you to coach this boat without a bycicle!’’ Wat blijkt, Engelsen zijn dermate gesteld op regeltjes dat de brexit niet was doorgegaan als ze rond theetijd hadden moeten stemmen. De coach moet op de fiets mee, met een reddingstouw van 10 hele meters, om de ploeg in nood te hulp te kunnen schieten.
Maar goed, we hadden geen fiets, dus het was oke als er iedere vijfhonderd meter een coach zou zitten. Maar wel met reddingstouw! Met een coach op de 500 en eentje op de 1500 voelde Klein Duimpje zich zeker veilig, met altijd maar maximaal 490 meter te zwemmen naar de redding. De training ging dermate goed dat Ruben bijna zijn voetenbord door midden wist te trappen. Prima basis voor de timetrial de volgende middag, maar eerst terug naar de ouders van Ruben, of eigenlijk, de ouders van Bumba om nog even goed te barbequeen en vervolgens door naar het hotel. Die nacht droomde de ploeg van het ontbijt dat hun te wachten stond, waar voor het eerst de extra ochtendkilo’s niks uit zouden maken.


Dit ontbijt was wel iets nieuws voor Klein Duimpje, eten voor een wedstrijd! oh wacht dat deden we al. Zoals sommigen hun maaltijd aan god toeschrijven, roept Klein Duimpje trouw ‘’ThanksRuben!’’ na ieder maaltje. Maar toen we ons naar de tafel wouden begeven werden we tegengehouden! ‘’Sorry sir, there is no petit pussy on our list..’’. Geen nood, even papa bellen en alle deuren slaan weer open.
De nodige koffietjes en piraten thee mocht je niet zelf halen, nee meneer, die worden voor u ingeschonken. Na genoeg english breakfast voor de komende dagen te hebben gegeten, was het rustig tijd om te vertrekken naar Dorney lake. Volledig correct gekleed, of nou, iedereen had ten minste één correct ding aan. Behalve Timo. Maar Timo’s wist wel erg zeker dat zijn outfit het duurste was van ons allemaal, dus daar zouden de Engelsen vast ook waardering voor kunnen opbrengen.
Aangekomen op de baan werden we wat verrast door de pauperale stijl waarin het roeivolk zich vertoonde. Blijkbaar hoeft het alleen netjes op de Henley, als de rest van de wereld meekijkt. Daarnaast was het typische Engelse weer ook een flinke verassing. Alle goede karma van Klein Duimpje had zich ingezet om het kwik lekker op de achtentwintig te zetten.
Eenmaal op het water lag Klein Duimpje tussen andere viertjes, overspannen umpires en meerdere octacle eights. Jup, dubbel-achten, gevuld met novices een waar spektakel. Duidelijk was ook dat ze in Engeland niet vaak genoeg HJ roepen om hem op het hart te drukken dat de matcie het wel fixt. De boten zagen er niet uit.


Ondertussen was het tijd voor de time-trial van D.S.R. Prote-ous erêt, aldus de britten. Na een baantje keihard pompen, met in het midden de welbekende Franse push om de legendarische twee-zonder wedstrijd van de Fransen in eer te houden, mocht Klein Duimpje direct weer naar het vlot. Uitbewegen vinden Engelsen niet nodig, toch blijkt ook hier de Engelse wijsheid wat tekort te schieten. Of het die avond de A, B of misschien de F-finale zou worden bleef lang onbekend. De vijfendertig startende ploegen werden maar moeizaam ingevoerd in het online systeem en als we om ons heen keken was het duidelijk dat de Engelsen zeker geen tekort aan KT en free-speed hebben. Maar toen Klein Duimpje na een stukkie lopen door Windsor uiteindelijk de tijden te horen kreeg, bleek het tijd voor de B-finale! De elfde tijd van de vijfendertig zware ploegen, toe maar. De Fransman was niet meer te stoppen over zijn overwinning op de britten. In het Frans is ‘’Le petit Poucet’’ de ploeg die het tegen verwachtingen in verassend ver schopt in de competitie. Voor meer Franse shenanigans kunt u altijd terecht bij de baguette rakuette van Proteus.
Tijdens het oproeien voor de B-finale is het prachtig om om te kijken naar een vierzonder met stuk voor stuk spierbonken en vervolgens te zien dat ze een finale lager dan die van jou starten.

Dus de B-finale! Met een paar banen verderop de enige andere lichtgewicht crew, de Oxford lichgtweights, lagen we klaar voor de start. Na in het Nederlands de andere ploegen belachelijk gemaakt te hebben en de kamprechter weer hard te horen struikelen over D.S.R. Proteus-Eretes, waren we van start. Driekwart, half, bam bam bam! Met een keiharde start (vraag ons vooral naar het filmpje) lagen we er opeens best goed voor! De ploeg naast ons zonk redelijk snel, maar de competitie was nog verre van weg. Na de Franse push in het midden van de race was het verdomd hard doorbijten, we lagen ondertussen vierde. Toch wisten we rond de laatste vijfhonderd een bootje terug te pakken en kwamen uiteindelijk als derde over de finish. Negende overall! Klein duimpje kon tevreden naar huis.

Reacties